fbpx

Nog niet zolang geleden gingen mijn man Patrick en ik samen op vakantie. Een korte vakantie naar Oostenrijk waar we een huttentrektocht zouden maken. Onze puber jongens bleven thuis, zij wilden niet meer mee de bergen in.

Bij aankomst in de Oostenrijk zagen we hoeveel sneeuw er nog lag, maar als geoefende berg wandelaars trokken we enthousiast de bergen in. Het was prachtig weer, zelfs te warm. Een aparte combinatie van te heet weer met te veel sneeuw…!

Met rugzak en stokken klommen we naar boven, maar hoe verder we kwamen hoe meer paden er onzichtbaar werden. We moesten door de sneeuw zelf ons pad maken, wat best spannend is als de berg zo stijl omhoog gaat en er zoveel sneeuw ligt. Ook moesten we goed uitkijken voor riviertjes die onder de sneeuw verstopt zaten.

Toen ik mijn laatste stap door de sneeuw zette om weer op een rots te komen gebeurde het waar ik al een beetje bang voor was: ik gleed uit. En met rugzak en al gleed ik een stuk naar beneden…

Zonder dat ik me er zelf bewust van was draaide ik me op mijn buik en duwde de punten van mijn schoenen in de sneeuw en stopte ik direct. En toen zei ik: en wat nu? Gelukkig kwam Patrick mij redden wat ook niet zonder risico verliep, maar al snel stond ik weer met beide pootjes op de rots. Ik was niet in paniek geraakt en was daar wel enigszins verbaasd over.

Toen we verder gingen wandelen kwam er ineens een vlinder aanvliegen. Ze vloog om ons heen en ging zelfs op mijn hand zitten. Het verbaasde me omdat we al zo hoog waren.

Niet veel later zakte Patrick in een sneeuw gat en zakte tot zijn middel weg in de sneeuw. Na veel heen en weer bewegen met zijn benen kwam hij weer los!

Vervolgens werd ik misselijk want we kwamen steeds hoger te zitten. Er was niemand meer te bekennen. Op mijn kruinchakra voelde ik telkens of er een beestje zat want het kriebelde daar zo.

Via de kaart en navigatie was het door de sneeuw niet meer te doen  om goede paden te zien. En daar zaten we bijna boven op de berg…

We hadden twee opties. Doorlopen naar de volgende hut terwijl we niet wisten hoe de weg was als we de top over waren. Terug lopen was een de tweede optie alleen zouden we qua tijd dan niet meer de hut redden waar we vandaan kwamen.

Toen zagen we in  verte een verlaten hut en besloten we af te dalen en daar heen te gaan. Zodra we deze beslissing namen zakte mijn misselijkheid weg.

Het was ruim twee uur terug lopen naar de verlaten hut. Onderweg hadden we onze waterflessen gevuld met smeltwater wat uit de beekjes naar beneden stroomde.

Bij de hut aangekomen was deze gelukkig open. Er stonden twee bedden en verder was er niks, maar we waren in ieder geval beschermt!

’s Avonds maakte we het gezellig door nootjes te eten en een soepje te maken, want we hebben altijd iets bij ons voor het geval dat… En eigenlijk hadden we heerlijk geslapen.

De volgende ochtend hadden we buiten op een rotsen plateau prachtig mooi uitzicht en hebben we daar ons ontbijtje gemaakt in de vorm van ontbijt droogvoer (beetje heet water erbij en voila) en een kopje thee en hebben we super genoten van deze mooie plek!

Achteraf bekeken was dit eigenlijk een heel mooi avontuur en het mooiste moment van onze vakantie. Het was zo bijzonder om met z’n tweeën daar te zijn in the middle of nowhere!

Het heeft ons wederom geleerd dat je altijd op moet letten welke signalen het leven je geeft. Mijn val was eigenlijk al het eerste signaal, maar omdat we dachten dat dit kon gebeuren in verband met de hoeveelheid sneeuw, achtte we er te weinig aandacht op.

De vlinder was ook een belangrijk teken want er vliegen geen vlinders op 2600 meter hoogte. Toen ik verbinding maakte met de vlinder bleek het de moeder van Patrick te zijn die ons kwam waarschuwen…

De val van Patrick in het sneeuwgat was een derde signaal en toen we nog niet wilde luisteren werd ik misselijk.

Het gekriebel op mijn kruinchakra was geen beestje maar leiding die vanuit een andere dimensie kwam om ons te beschermen.

Dit opgesomd zou  je over ons kunnen zeggen dat we best een beetje stom zijn geweest…

Ik nodig je graag uit om eens te kijken welke signalen jij mist in je eigen leven als je in een bepaalde situatie komt. Hoeveel signalen heb jij nodig om tot een andere beweging te komen? Wij ongeveer 3 😉 

Het is mooi om daar eens bij stil te staan en je ervan bewust te worden.

Gelukkig hebben we op tijd een juiste beslissing genomen door terug te keren. We waren niet in paniek en vertrouwde volledig op elkaar, maar onze intuitie vertelde ons wel dat we niet verder moesten gaan. Door deze ervaring zijn we weer een stuk wijzer geworden en delen we samen een ervaring om nooit te vergeten!

Zou jij je meer bewust willen zijn van de signalen die op jouw pad komen of meer vertrouwen hebben in wat je intuïtie je vertelt?

Vraag dan een Zielsafstemming aan dan krijg jij je antwoorden die je nodig hebt!

Liefs van Nicoline

Categories: Algemeen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *